Aan de slag!

En gisteren was het dan D-Day. Voor het eerst naar m'n (vrijwillige) job.

Maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik meer fantastisch voel! De sfeer is er heel erg goed. Ik ben één van de jongsten maar dat mag de pret niet drukken. De meeste vrijwilligers waren erg open. Het "werk" is ook erg leuk en ik weet zeker dat ik dat kan. Het zal wat tijd nodig hebben om wat vertrouwen te krijgen. Ik heb er al zoveel bij geleerd. 


Natuurlijk is het behoorlijk confronterend in een aantal opzichten. Er waren bijzonder veel alochtonen. En je ziet dan al meteen dat er een tweedeling plaatsvind tussen Vlamingen en allochtonen.Het feit dat er op veelmomenten geen nederlands wordt gesproken is daar aan vooral debet. Want dan wordt communicatie met elkaar onmogelijk. Daarnaast wordt je ook met je neus op de feiten gedrukt omwille van het feit dat wij het zo goed hebben. Deze mensen zijn zo kwetsbaar. En dat heeft maatschappelijk toch wel een enorme impact. Kwetsbaar=Kansloos. I heb geen illusie dat ik mensen persoonlijk uit hun armoede kan trekken maar toch voel ik dat dit goed werk is! 

Ik ben zo blij dat ik de stap genomen heb!

Vasten meneer KootDoor, vasten!!

Doe ik dus al een heleboel dagen goed m'n best. Ik snoep niet(behalve dat stukje taart dat mijn dochter gemaakt had en ik dus niet kon laten staan. Zelfs m'n slechte humeur door de rugpijn heeft daarin weinig veranderd. Jammer genoeg kwam dus gisteren de post. Dank u mevr S en welkom als officiële proever bij onze firma KootDoor. En ja hoor of ik even proeven wilde natuurlijk. Stukje chocolade. even was ik nog in veronderstelling dat het witte of melk chocolade was en dat ik dat toch niet zo lekker vond. Maar nee het was pure. Donkere chocolat,met een vulling van citroen en een vleugje gember. Alleen al de omschrijving deed mijn mond vollopen en ik voelde dat 'het vleesch niet
langer bestand zou zijn tegen deze verleiding. Ik heb gezondigd! Ik heb het geproefd, met kleine hapjes en het was lekkerrrrrrrrrrr. Nu durf ik alleen niet naar de website om mijn bevindingen te noteren. Bang voor de 'chocobonen' of andere aanbiedingen en verleidingen die ik dan niet meer kan weerstaan ...............

The Spirit Is Willing But The Flesh Is Weak!

Vervelende Vakantie!

Dit was echt één van de vervelendste vakanties die we tot nu toe hebben gehad. Niet dat de jongens zich echt hebben verveeld maar het was toch voornamelijk TV, Nintendo en runescape op de PC. Eigenlijk had ik toch wel wat anders in mijn hoofd :( De rugpijn en een hubby die de hele week moest werken deed niet veel goeds.

Snel vergeten dan maar!

Verandering doet leven!

Hubbie is al een tijdje duidelijk in de min. Hij heeft het niet echt meer naar zijn zin op het werk en zou zoooo graag eens iets anders willen. Maar er zijn obstakels die dat onmogelijk maken. Zijn carriere heeft altijd de voorrang gekregen binnen ons gezin. We (lees ik) ben hem altijd gevolgd in zijn dromen. Van Apeldoorn naar Noord-Holland en van daar naar hier. Iedere 4 à 5 jaar was hij op zoek naar een nieuwe uitdaging. En altijd vonden we die! Maar nu zijn er natuurlijk andere omstandigheden. Pubers verkas je niet zo gemakkelijk meer vooral niet naar een ander land en dat is waar zijn voorkeur naar uit zou gaan. Terwijl ik bezig ben mijn 'leven' weer op te pakken. Terwijl ik in een nieuwe fase zit blijft hij bij het feit dat hij hier weg wil. Wereldwijde landen komen ter sprake van de VS tot Canada, New-Zealand. Maar liefst van al Noorwegen. Allemaal prachtige landen stuk voor stuk. Het vervelende is natuurlijk dat ik wel begrijp wat hij zoekt. en ik geloof dat velen dat met mij begrijpen. De dagelijkse sleur van een gezin, huishouden en alle zorgen die daarbij komen kijken zijn nou niet bepaald glamoureus te noemen. Soms vraag ik mij af of dat niet uiteindelijk tot een wederzijds besluit tot opheffing van dit samenzijn zal leiden. Ik begrijp zijn dromen maar begrijpt hij ook mijn nooit te verdwijnen 'lijntje'met mijn kinderen? Zou ik dat kunnen hen maar enkele malen per jaar te zien? Ik weet het antwoord eigenlijk al: NEE.

Ik houdt het touwtje vast en kijk omhoog naar mijn mooie rode ballon. Ik voel hem trekken, hij wil weg. Als ik hem binnen houd zal hij tot aan het plaffond drijven. Als ik hem buiten loslaat is hij weg en zal hij hoger en hoger gaan en misschien wel zijn ultieme doel bereiken ................................

I am in!!

Na de laatste bevalling (en dat is ruim 8 jaar) heb ik nooit meer op een weegschaal gestaan. Dat is niet overdreven! Ik ban dat ding gewoon. Nu heb ik natuurlijk het probleem dat ik al dik ben van mijzelf en ik zal hier niet in alle vreselijke medische details treden want die interesseren toch niemand. Maar ondanks al die ellende zou ik natuurlijk toch op mijn gewicht moeten letten. Ik zou moeten proberen op mijn gewicht te letten omdat ik de kans loop om totaal inmobiel te geraken wat natuurlijk ook niet echt wenselijk is. Maar in plaats daarvan steek ik m'n kop in het zand en doe gewoon of er niks aan de hand is. Natuurlijk krijg ik opmerkingen in familiale kring die mij natuurlijk laten weten dat 'ons moeke' (ik heb daar zo'n hekel aan als ze dat zeggen) stevig aan het groeien is. Maar...........misschien is de verlossing nabij. Na het lezen van een twittersessie en enkele blogs (AnnaVa en Annelyse) zal ik van af vandaag gaan vasten. Geen chocolat en zoetigheid meer voor mij. En misschien moet ik daar voor mijself nog een extra'tje aan toevoegen namelijk geen eten meer na 7 uur. Want ik mag nogal graag gaan snaaien als ik voor de tv hang.

Wortels Here I come!!!

Het werkt op m'n zenuwen!

De hele 'aangifte' en alles er rondom heen werkt op m'n zenuwen.Ik voel me niet veilig en erger nog ik kan dus ook niet de veiligheid van mijn dochter waarborgen. Ik heb al woeste plannen om haar dus maar koste wat het kost iedere dag zelf van school te halen.Dat betekend dat ik in de file van Vilvoorde Mechelen zal vertoeven, iedere dag. Meestal kan hubby daar wel zorg voor dragen maar met zijn onregelmatige diensten zal ik daar toch ook zelf voor opdraaien op de dagen dat hij avonddiensten heeft. We zitten nu met de volgende vraag. de police heeft Piene gevraagd of ze mee zou willen rijden in een 'onherkenbare' wagen en zo zou willen mee helpen aan de herkenning van die jongens. In hoeverre haar onherkenbaarheid is gewaarborgd is niet duidelijk. Maar wat als ze ze herkent? Dan worden ze opgepakt! En wat dan? Wat gebeurd er dan? Krijgen ze een straf? Volgens mij zijn er weinig mogelijkheden tegen minderjarigen die dergelijke dingen doen en daarbij het 'delict' kan ook niet echt als HEEL ernstig worden beschouwd. Dus wat zullen ze daarna doen? Er zullen niet veel meisjes zijn die ze op die manier lastigvallen op die plek, de school waar Piene naar toe gaat staat bestempeld als een typische 'jongensschool'. en dus zal het voor hen ook snel duidelijk zijn wie hen heeft aangegeven en wat doen ze met die kennis? Ik heb er slapeloze nachten van heeft iemand dit ooit aan de hand gehad?? En wat zou 'jij' doen?